จัดทำบรรยายไทยโดย DVDMAN & อ๊อดมูฟวี่
สาวที่เขาชอบย้ายบ้านจากเขาไป
ฮาจิเมะ ฮารุโนะ รู้สึกเสียใจมาก ที่ยังไม่เคย ได้บอกเธอหรือเอ่ยปากพูดกับเธอเลย
แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำให้เรื่อง มันต่างไปจากนี้ได้หรอกนะ
เพราะเขารู้ตัวดีว่าเขามันไม่มีกึ๋นกล้าพอ จะสารภาพความนัยอะไรอยู่แล้ว
และการเอาแต่โทษตัวเองอยู่แบบนี้ ยิ่งทำให้เขา...
...เสียใจมากขึ้นไปอีก
THE TASTE OF TEA (กรุ่นรสชา...ละเลียดรสชีวิต)
ซาชิโกะจ๊ะ!
อะไรคะ
น้ำชาใกล้เย็นหมดแล้วนะลูก!
หรือว่า...อาจจะเป็น...
ท่านี้
ท่านี้ไง
ใช่แล้ว ทำมือ...
แบบนี้...
แล้วก็...
อาจใช้ได้ก็ได้นะ
มือแล้วก็...
หนูชอบค่ะ
พ่อช่วยจำท่านั้นไว้ด้วยนะคะ เดี๋ยวหนูไปเอากล้องวีดีโอมาถ่ายเก็บไว้ก่อน
ตกลงนะคะ แค่แป๊ปเดียวเอง
เริ่มล่ะนะ
นึดนึงนะคะ...
...มันต่างไปจากเมื่อกี้...
มันควรเป็นท่านี้ แล้วคุณพ่อก็...
รู้มั้ยคะ หนูกำลังคิดว่า... ท่านี้น่ะ
หนูว่าจะใช้ท่านี้
ท่านั้นเหรอคะ
ท่านี้ไม่ดีกว่าเหรอคะ
ยามต้นกรกฎา ข้าเดินทางไปยังทุ่งทานตะวันบานไสว
ดอกใหญ่หันหน้าเผชิญแสงตะวันจ้าอย่างมิย่อท้อ มันยิ่งทำให้หัวใจข้าตื่นเต้นยิ่งนัก
ดวงตาท่านเบิกโพลงหรือไม่ หูท่านกางออกคอยฟังเสียงหรือเปล่า
จิตวิญญาณท่านเล่าเต้นระรัวบ้างไหม
ยิ่งให้หวนระลึกถึงถ้อยวจีจากพระพุทธเจ้า จากพระธรรมสูตรนิพพานแต่แรกเริ่ม
กาลล่วงนานเนิ่นมาแล้ว มิมีสิ่งใดเผาผลาญข้าได้ ข้ามิพูดกับผู้ใด
มิเอ่ยปากตอบใคร การเป็นธิดา มารดา และภริยา
และมนุษย์นั้นหนาทำให้ข้ายุ่งยากใจนัก ทำให้ข้าลืมเลือน
สีของท้องฟ้ายามเจิดจ้า กลิ่นของผืนโลก อันอบอุ่น ใครเป็นผู้ร่ำเรียกเล่าหนา
ใยข้าจึงมิหนีไป ณ บัดนี้ ยามถูกปล่อยตัวในทุ่งกว้าง
เอาล่ะค่ะ จบการอ่านบทกวี จากผู้ช่วยครูใหญ่อีกครั้งหนึ่ง
ตอนนี้ มูรากามิ มีอะไรจะกล่าว ในนามสภานักเรียนบ้าง
มีครับ
เอ่อ นี่คือสิ่งที่เราตัดสินใจกัน เมื่อตอนประชุมครั้งสุดท้าย
ข้อหนึ่ง อย่าไปหาเรื่องทะเลาะ กับยามากูชิ
ข้อสอง อย่าขว้างหินไปบ้านเขา
แม่หนูซาชิโกะ ฮารุโนะนึกสงสัยอยู่ว่า
เมื่อไหร่นะที่ตัวเธอเวอร์ชั่นใหญ่ยักษ์ จะหายไปเสียที
และเมื่อไหร่ก็ตามที่แม่หนูนึกสงสัยขึ้นมา ทำให้เธอนึกถึงเรื่องที่จำได้แม่นอยู่เสมอ
เหมือนอย่างเช่นในตอนนี้ เรื่องที่น้าชายเธอ เล่าให้ฟังจากปากของเขาเอง
รู้จักหนองน้ำที่เธอชอบไปกันบ่อยมั้ย
ที่นั่นเคยเป็นป่ามาก่อนนะ
คนแถวนี้เรียกมันว่าป่าผีสิง
แล้วก็...เอ่อ...
..ไม่รู้สิ บางทีเด็กสมัยนี้ อาจไม่เชื่อ เรื่องป่าผีสิงแล้วก็ได้นะ แต่ว่า...
ผมก็ว่างั้นฮะ...
เธอว่างั้นเหรอ... แต่ก็ช่างเถอะ เอ่อ... เออ จริงสิ
ตอนที่น้าเรียนอยู่ชั้น ป.6 นะ...
ไม่สินะ ป.5...สักชั้น ป.5 ได้มั้ง
ในป่าผีสิงน่ะเหรอฮะ
ใช่แล้ว นั่นเป็นที่ที่น้าไป ปลดทุกข์หนักข้างนอก ครั้งแรกในชีวิต
- หมายถึงไปอึข้างนอกน่ะเหรอฮะ - ใช่แล้ว
ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ ดูเหมือนว่ามีไก่ป่ามากมายที่นั่น
บางทีพวกมันอาจหนีหลุดออกมาจากเล้า ไม่รู้สินะ แต่ไม่มีเงินตกหล่นหรอกนะ
น้าชอบไปหาใข่ที่นั่นนะ เธอรู้มั้ย
และวันที่น้าไปอึข้างนอกเป็นครั้งแรก น้าไม่ได้เข้าห้องส้วมมาทั้งวัน
แม้แต่ตอนหลังเลิกเรียนแล้ว น้ากำลังเดินหาทำเลเหมาะ ๆ
สุดท้ายก็เลยเดินเข้าป่านั่น แต่ก็ยัง ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะไปอึตรงไหนดี
มันน่าแปลกใจเหมือนกันนะ ที่เธอดิ้นรนมากขนาดนั้น ทั้งที่อยาก ปลดปล่อยมันแทบใจจะขาด รู้มั้ยล่ะ
แต่ถึงไง น้าก็เดินมาเจอเจ้าไข่ใบนี้
มันถูกฝังไว้ครึ่งใบในดิน เหมือนว่ามีคนพยายามซ่อนมันไว้
มันแปลกอยู่เหมือนกันนะ แต่เหมือนมีอะไรมา...ดลใจน้าก็ไม่รู้ น้าอยากอึตรงนั้นแทบใจจะขาด
น้าก็เลยปลดปล่อยมันซะเลย ตรงนั้นนั่นล่ะ
คงเพราะน้าอั้นมันไว้ซะตั้งนาน มันก็เลยรู้สึก เหมือนกับทิ้งอะไรออกไปโครมใหญ่
หลังจากนั้นนะน้ารู้สึกดีมากเลย จนเริ่มสังเกตเห็นว่าฟ้ามืดลงขนาดไหน
จู่ ๆ น้ารู้สึกกลัวขึ้นมาเลยรีบกลับบ้านทันที แต่ระหว่างเดินกลับบ้าน น้าเริ่มคิดขึ้นมา...
ไข่ใบใหญ่ขนาดนั้นไปอยู่ที่นั่นทำไมกันนะ
แล้วทำไมถึงมีคนพยายามฝังมันด้วย
ยิ่งไปกว่านั้นนะ ทำไมน้าต้องไปอึใส่มันด้วย
โดยปกติน้าก็แค่เอามันกลับบ้านไป ไข่ใบใหญ่ขนาดนั้นน่ะ...
พอได้มาคิด ๆ ดูแล้ว ยิ่งทำให้น้ารู้สึกแย่ขึ้นมาจริง ๆ
แต่น้าก็ปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปในวันนั้น
หลังจากนั้นน้าก็กลับไปหา มันอยู่เรื่อย ๆ แต่มันก็...
...หายไปแล้วล่ะ
ไม่ใช่ว่าน้าไม่คุ้นกับป่านั่นหรอกนะ รู้มั้ย
แต่น้าหามันไม่เจอน่ะสิ
สุดท้ายน้าก็เลยเลิกหา
แล้วนั่นเป็นตอนที่หมอนี่โผล่ขึ้นมา
หมอนี่นี่มันใครกันฮะ
ผู้ชายที่มีทั้งรอยสักและเลือดไหลเต็มตัว
น้าหมายถึงพวกผีอะไรทำนองนั้นเหรอฮะ
ใช่ ก็อาจใช่นะ
พระเจ้า...
เขาแอบเฝ้ามองน้าทุกครั้งเลยล่ะ
มันแปลกมาก เขาจะอยู่ตรงนั้นทุกที เมื่อไหร่ก็ตามที่น้าใจเหม่อลอย
อย่างเช่นตอนไหนล่ะฮะ
เช่นตอนที่น้าทำความสะอาด ห้องที่โรงเรียน|...
ตัดหญ้าที่สนามโรงเรียน.. ทำความสะอาดเล้าไก่น่ะ...
น้าทำความสะอาดตลอด 24 ชั่วโมง ทุกวันอยู่แล้วนี่ฮะ!
หุบปากน่า!เขายังปรากฏตัวออกมา ตอนที่น้าอ่านหนังสือเรียนในห้องนี้ด้วยล่ะ!
แล้วก็ตอนที่น้าไปคารวะหลุมศพ..
แต่ถึงไง เขาก็จะปรากฏตัวขึ้นมา ไม่สิ... เขาก็แค่อยู่ตรงนั้น ตาจ้องมองน้า
แล้วทำไมตัวเขาถึงมี รอยสักกับเปื้อนเลือดล่ะฮะ
เธอช่วยน้าคิดทีสิ
น้าก็ยังสงสัยอยู่ว่าทำไม แต่ถึงไงตัวเขา ก็มีรอยสักแล้วก็เลือดเปื้อนทั้งตัว...
แล้วก็มีอึบนหัวเขาด้วย
อึน่ะเหรอฮะ!
ใช่แล้ว อึ เลือด และรอยสัก...
เดี๋ยวก่อนนะฮะ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับที่ น้าไปอึในป่าผีสิงหรือเปล่าล่ะฮะ
ไม่รู้สิ...อาจไม่ละมั้ง
แต่ถึงไง หมอนี่... นี่ เรื่องนี้ฟังแล้วสนุกใช่มั้ยล่ะ
ฮะ ก็แปลกดี...แต่เจ๋งใช้ได้
เขาก็เฝ้ามองน้ามาตลอดนะ จนกระทั่งวันนึงจู่ ๆ เขาก็หายไป
หายตัวไปเหรอฮะ!
น้ากำลังฝึกเล่นบาร์ยิมนาสติกอยู่
ฝึกอยู่ทั้งวันเลยนะ เขาก็จ้องมองตลอด
น้าก็ชักจะชิน ๆ ซะแล้วล่ะในตอนนั้น
น้าเลยคิดว่าช่างหัวมันเถอะ แล้วตั้งหน้าตั้งตาฝึกต่อไป
แล้วในที่สุดตอนที่น้าโหนตัวรอบบาร์นั่นเอง
เขาก็หายตัวไป
อะไรแบบนั้น...
แม่หนูซาชิโกะนึกสงสัยอยู่ตลอดว่า ทางที่ดีที่สุดที่จะกำจัดซาชิโกะยักษ์นี่คือ
ตีลังกากลับหลัง บนบาร์ยิมนาสติกหรือเปล่าน้า
แต่อย่างไรก็ตามมีบางอย่าง ที่ทำให้แม่หนู ฉุกคิดขึ้นมาได้ทำให้แม่หนูไม่ต้องไปฝึก
กุญแจสำคัญก็คือว่า
ผู้ชายที่จ้องมองน้าของเธอนั้น เป็นพวกแปลกหน้ามีเลือดท่วมตัว
ในขณะคนที่จ้องมองเธอนั้น กลับเป็นตัวเธอเอง
บางทีทางออกของน้าอาจไม่มีประโยชน์ กับปัญหาของเธอได้ แม่หนูสรุปในใจอย่างนั้น
ทุกครั้งที่เธอจำเรื่องของน้าได้
แต่ถึงยังไง เรื่องราวนี่ยังมีอีกตอน ที่อายาโน่เองก็ยังไม่รู้
บางสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนที่ เขาฝึกตีหลังกากลับหลังเป็นครั้งแรก...
เจ้านายครับ!
นี่ครับ
อะไรของมันวะเนี่ย...
หัวกะโหลกเหรอ
ไม่ครับ...ดูนี่แล้วก็นี่หรือยังครับ หมอนี่ถูกยิงตาย
พวกยากูซ่าเหรอ
ใช่แล้ว
บ้าฉิบ...
ไอ้นั่นไว้ใช้สำหรับคัดลายมือหรือเปล่าล่ะ
นายล้อเล่นเหรอวะ ไม่ใช่โว้ย!
- เฮ้ย ดูอั๊วนะ - ครับ
อั๊วดูเป็นไงบ้างวะ
หล่อครับ
แล้วนี่ล่ะ พวกนายคิดว่าไงบ้าง
น่าเกลียดครับ ถูกฆ่า ถูกฝัง แล้วมีขี้อยู่บนหัวอีก
คงไม่ได้เกิดพร้อมกันแน่ ๆ
นายรู้ได้ไงฟะ
ยังมีหน้ามาถามอีกเรอะ
ไอ้หมอนี่มันคงไม่ตาย เป็นหัวกะโหลกทันทีหรอก จริงมั้ย
แล้วไอ้ขี้ที่ยังดูสดใหม่น่าประหลาดนี่ล่ะ
มันต้องเกิดการย่อยสลายก่อนพวก แล้วถึงกลายมาเป็นขี้นี่
โอ๊ะ...
งั้นตรวจสอบขี้ก้อนนี้ด้วยแล้วกัน
- ครับ. - นายเป็นคนเก็บ
เอ้านี่
ในตอนนั้น อายาโน่ฝึกตีลังกากลับหลัง สำเร็จพอดีที่สนามโรงเรียน
และผียากูซ่าที่ตายแล้วนั่น ที่แอบตามอายาโน่มาตลอด
ในที่สุดก็ถูกปลดปล่อยจากกลิ่นเหม็น และจากโลกนี้
ในที่สุดดวงวิญญาณที่โกรธเกรี้ยว และหลงทางของยากูซ่า ได้หาทาง กลับคืนสู่โลกหลังความตายเสียที
อาจพูดได้ว่า ขี้ เอ่อ...ของอายาโน่ ที่ปล่อยออกมานั้น มีประโยชน์จริง ๆ
ไม่เห็นด้วยเหรอคะ
ฉันชอบคุณค่ะ ชอบคุณมาก ฮาจิเมะ
ปล. ฉันจะรอคุณที่ร้านโรมันชิ หลังเลิกเรียนวันนี้นะคะ
ร้านโรมันชิ
กูได้จับนมไอซาว่าว่ะ!
ไม่มีทาง! มือข้างไหนวะ มือข้างไหน
ข้างนี้เหรอวะ แกไอ้ลามก!
แล้วหล่อนมีปฏิกิริยายังไงวะ
หล่อนสวมเสื้อในโว้ย แม่งแน่นเป็นบ้าว่ะ แน่นว่ะ!
เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน นี่มึงจะทำให้มัทสุเก็นหัวเสียนะโว้ย
ขอโทษเขาสิวะพวก ขอโทษสิ
กูขอโทษวะ
ว่าแต่หล่อนมีปฏิกิริยายังไงวะ
ก็อย่าง มึงรู้มั้ยวะ
แหมมึงนี่โชคดีเหี้ย ๆ ว่ะ!
จัมโบ้ว่ะ!
โอ๊ว กูยอมตายว่ะ!
ว่าแต่มึงจะเลือกใครเป็นเมียวะ
กูขอคาซูมิ ฟูรุเนะ จากคลาสบีว่ะ
ไม่มีทาง! คาซูมินั่นน่ะเหรอ กูเองก็ชอบด้วยว่ะ
ห๊า จริงเหรอวะ มึงไปหาของมึงเองสิวะ!
กูชอบหล่อนตั้งแต่เรียนปีแรกแล้ว
กูก็ด้วย
หล่อนเคยให้ของขวัญกู ตอนวาเลนไทน์ด้วยนะโว้ย
ว่าแต่มึงล่ะ
กูเหรอ ลินดาไง...
ตั้งแต่ปีแรกเลยเหรอวะ
มึงชอบพวกเขาตอนยังเด็ก ๆ เหรอวะ
ไอ้ห่า มึงพูดอะไรระวังปากบ้างสิวะ!
กูน่ะชอบพวกอีตอนยังเป็นเด็กเอ๊าะ ๆ โว้ย!
กะจะพรากผู้เยาว์รึไงมึง
โอ๊ะโอ เสือกลากขาเข้าตะราง ครึ่งนึงแล้วมั้ยล่ะ!
พวกเด็ก ๆ เวิร์คสำหรับกูว่ะ
กูยอมแพ้ว่ะ ถ้าหากเป็นไอ้มัทสุเก็น
อะไรวะ มึงเนี่ยขี้แพ้จริง ๆ!
นั่นมันมาแล้ว!!
เร็วสิวะ!
แน่ใจนะว่ามันไม่เห็นหน้ามึง!
เอาขาอ่อนออกไป! หัวหลบข้างใน!
มึงต้องทำยั่ว ๆ มันนะโว้ย!
เฮ้ย ฮาจิเมะ!
ไม่ฟังอะไรด้วยซ้ำ
ไงล่ะมึง...
ความผิดมึงคนเดียว
กูเหรอ มึงต่างหาก! มึงกับไอ้ขาอุบาทว์ ๆ ของมึง!
น่าเกลียด น่าอ๊วกฉิบ
โทษทีว่ะ แต่กูต้องโกนขนที่ขา ตั้งแต่ยังเด็ก
แต่กูว่านะ มันดูเซ็กซี่ดีออก
ไม่เซ็กซี่หรอกโว้ย แต่มันดูนุ่มละมุนเลยล่ะ!
ดูดีออกใช่มั้ยล่ะวะ
ลองจับดูสิ
เหมือนจับกระดาษทรายเลยว่ะ!
อะไรกัน นี่มึงชอบมันเหรอวะ
ใช่ ไอ้ห่านี่ต้องแอบชอบแน่ ๆ!
ไม่ใช่อย่างนั้นโว้ย ไม่ใช่อย่างนั้น
กูแค่ชอบขาเนียน ๆ!จบเรื่องโว้ย
เปลี่ยนเรื่องพูดดีกว่า
มาคุยเรื่องไอ้ฮาจิเมะกันเถอะ
หนึ่งเดือนนับตั้งแต่สาวคนนั้นย้ายจากไป
และเขาใกล้เป็นโรคกลัวพวกผู้หญิง
มีเหตุผลอยู่ 2 ข้อสำหรับเรื่องนี้
ให้ชื่อว่า "เหตุเกิดที่ร้านขายบะหมี่โซบะ" กับ "เหตุเกิดที่ร้านสะดวกซื้อ"
'เหตุเกิดที่ร้านขายบะหมี่โซบะ'
ขอเซ็ตบีด้วย
เป็นอะไรไปล่ะ ว่าไง
อะไร
ไม่มีอะไรหรอก
เราไม่ต้องทำก็ได้ รู้มั้ย
เพิ่งมาพูดเอาตอนนี้เหรอ
เราไม่ต้องไปก็ได้
ช่างมันเถอะ
คุณหมายความว่าไงที่ว่าช่างมัน
ว่าไง
อะไรล่ะ
อะไร
ผมไม่ได้บังคับคุณนะ
ฉันจะไป!
ทำไมล่ะ
คุณหมายความว่าไง
ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกเหมือนถูกกดดันอะไร
ฉันบอกแล้วไงว่าจะไป!
มันคงจะจบก่อนที่ได้เริ่มต้น
นี่คุณ...
คุณรักฉันจริง ๆ มั้ยคะ
ผมรักคุณในอย่างที่คุณเป็น
งั้นฉันก็ไม่ต้องไปล่ะสิคะ
ขอเสียทีได้มั้ยเรื่องนี้ โอเคนะ
โทษทีค่ะ...
คุณบอกเองนี่ว่าต้องการมันด้วย
ฉันอยากให้คุณมีความสุขนี่
ผมลองค้นคว้ามาแล้วนะ อ่านมันซะถี่ถ้วนเชียว
พวกเขาว่ากันว่า มันจะรู้สึก เหมือนของธรรมชาติมาก
คุณหมายถึงตอนที่ผู้ชายขยำมันเหรอ
อย่าพูดแบบนั้นสิ!
ไม่ ผมหมายถึง ตอนที่ผู้หญิง..."สวม" มันน่ะ
ฉันสนแค่ว่าคุณจะรักฉัน มากขึ้นมากขึ้นหรือเปล่าคะ!
อย่ามาหาเรื่องนี้เลยน่า
แต่ในหัวฉันก็มีแต่เรื่องนี้เท่านั้น!
อย่าห่วงไปเลย มันไม่ทำให้รู้สึกแปลกไปหรอก
ไม่เหรอ! แน่นอน มันต้องทำให้ฉันรู้สึกแปลกแน่ ๆ!
เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ามันก็ดีออก
แต่...
คุณเคยบอกนี่ว่าอยากได้เต้าใหญ่ ๆ
เต้าใหญ่ ๆ น่ะ
ไม่อยากได้แล้วเหรอ
อยากสิคะ...
งั้นไปกันเถอะ ได้เวลาแล้ว
ไม่เป็นไรหรอกน่า
ฉันควรโทรหาแม่ดีมั้ยคะ
ไม่ต้อง ไม่จำเป็น
ท่านอาจเป็นห่วงนะคะ
ท่านไม่เป็นไรหรอก
งั้นคุณช่วยโทรหาท่านแทนฉันทีนะคะ
ไม่มีทาง! มันประหลาดเกินไป...
จริงด้วย โคตรประหลาดเลยล่ะ...
ได้แล้วค่ะ
'เหตุเกิดที่ร้านสะดวกซื้อ'
ไง เป็นไงบ้าง
เมียฉันอยากได้ถุงน่องว่ะ
โอ้เฮ๊ะ...นี่เมียนายซ้อมนายอีกแล้วเรอะ
รู้ได้ไงวะ
ก็หน้านายช้ำเลือดช้ำหนองแบบนี้
ไม่มีกระดูกหักหรอก
นายพูดเองเออเองน่ะสิ แล้วซี่โครงนายล่ะ หายดีรึยัง
ก็ยังเจ็บอยู่เวลาหายใจเข้าน่ะ
แต่ก็ไม่กังวลอะไรล่ะสิ อึดเป็นบ้าแฮะ นายเนี่ย
ฉันคงจะชินกับมันไปแล้วล่ะ
ชินแล้วเรอะ!
ใช่
เมียนายน่ากลัวเป็นบ้า
ไม่หรอกน่า...
นี่มัน...
นี่มันอะไรกันวะ
หันมามองฉันสิ ทางนี้ หันมาทางนี้สิวะ!
ไม่มีอะไรหรอก
ไม่เอาน่า ขอฉันดูซิ... นายจมูกหักนี่หว่า
ไม่หรอก
ไม่นะ พูดจริง ๆ เห็นมั้ย มันบิดไปตั้งเยอะ
ไม่หรอก
มันหักโว้ย!
ไม่หรอก
อุ๊ว๊ะ มันหักโว้ย!!
ใช่ หล่อนเป็นคนทำเองแหละ
แล้วตัวหล่อนล่ะ ฉันหมายถึงเมียนาย ไม่เจ็บมือบ้างเหรอวะ
ไม่รู้สิ...เห็นหล่อนสวมถุงมือหนัง
น่ากลัวเป็นบ้า!
ไม่หรอก ฉันรีบกลับดีกว่า ไม่งั้นเดี๋ยวหล่อนฉุนอีก
แล้วเจอกันนะ
ไปล่ะ
นี่วันเกิดฉัน...
ทำอะไรดีนะ
เพลงวันเกิดของฉัน...
ทำอะไรดีนะ
วันเกิดฉัน...
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
อรุณสวัสดิ์
อรุณสวัสดิ์ค่ะ หัวหน้า
นั่ลงนะ ลูก
คุณเอาเจ้าอากิมาเหรอ ผมบอกแล้วนี่ว่าไม่ให้เอามา
ห้ามเอาหมาจริง ๆ มา เขาไม่ให้เอาสัตว์เลี้ยงเข้ามาในตึกนี้
นี่คุณฟังผมพูดอยู่หรือเปล่า ห้ามเอาสัตว์เลี้ยงเข้ามา! ไม่ว่าจะเป็นตัวอะไรก็ช่าง! ห้ามเอามันมา!
หัวหน้าจะรับชามั้ยคะ
เอาสิ...
เจ้านี่ช่างเหมือนสามเหลี่ยมจริง ๆ
ทำไมนะ ทำไม ทำไมนะ ทำไม
ทำไมเจ้าจึงเป็นสามเหลี่ยม
ทำไมนะ ทำไม ทำไมนะ ทำไม
ทำไมเจ้าจึงเป็นสามเหลี่ยม
เพราะหนูเป็นสามเหลี่ยมเหรอคะ
ทำไมเจ้าจึงเป็นสามเหลี่ยม ทำไมเจ้าจึงเป็นสามเหลี่ยม
เล่นดี ๆ นะ
ผมเริ่มก่อนฮะ
นี่น้ำชาคุณค่ะ
ผมมีแล้วฮะ
เหรอจ๊ะ งั้นแม่ดื่มเอง
ลมพัดแรงจังนะ! เอ่อ คุณ...
ซูซุอิชิค่ะ
เออ จริงสิ ซูซุอิชิ. งั้น ทำไมเราไม่เริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งล่ะ
เอาเลย
เอ่อ...ฉันชื่ออาโออิ ซูซุอิชิ
คุณซูซุอิชิ
คะ
แค่ "ค่ะ" เองเหรอ ไม่มีอะไร จะพูดเพิ่มอีกเหรอ เช่นว่าหนูมาจากไหนน่ะ
โทษทีค่ะ ฉันชื่ออาโออิ ซูซุอิชิ เคยเรียนที่โรงเรียนโยโยกิมาก่อน
"อาโออิ" ที่แปลว่า "สีฟ้า" ในตัวคันจิน่ะเหรอ
เอ่อที่จริงเป็นตัวคาตาคานะค่ะ
งั้นแสดงว่าสีโปรดของหนูคือสีฟ้าสินะ
ตาบ๊องเอ๊ย!
แล้วเธอล่ะ
ไม่ ครูต่างหากค่ะ!
อ้า เธอช่างสวยจังนะ
พอซะทีเถอะน่า!
เอ่อ จะให้หนูนั่งตรงไหนดีคะ
คานิคูม่า เธอกลับบ้านไปได้
ว้าว! จริงเหรอครับ
ไปเอาโต๊ะเรียนมา
ครูเพิ่งบอกเองนี่ครับ
รอจนกว่าโต๊ะมานะ
ในระหว่างนี้ มาเริ่มเรียนกันเถอะ
เราวันนี้เราจะมีทดสอบย่อยกัน
ไม่ยุติธรรมเลย!
พิจารณาจากคำวิจารณ์เมื่อคราวที่แล้ว
พวกเธอมีเวลา 15 นาที...
และด้วยสายลมนั่นเอง ฮาจิเมะตกหลุมรักอีกครั้งแล้วสิ
ไง วันนี้โรงเรียนหยุดเหรอ
ไม่นี่คะ
คุณน้าขา...
จ้ะ
อะไรเหรอ
มีอะไรล่ะ
เป็นอะไรไปน่ะ
นี่มันโง่ชะมัด...
ห้ามผ่าน
ฉิบหายล่ะสิ...
อีกลูกนึงสิวะ!
อีกลูกเหรอ
เอาล่ะนะ
ว้าว ไอ้บ้านี่มหัศจรรย์จริง ๆ!
โซโนดะ!
ลูกพี่ต้องการตัวแก!
เดี๋ยวก่อนสิ
นั่นแกจะทำอะไรน่ะ
ขอร้องเถอะ
พวกเธอ 2 คนไปไหนกันมาน่ะ
ไงจ๊ะ อาโออิ
ตัดสินใจได้หรือยัง
ได้แล้ว
ชมรมไหนล่ะ
ชมรมหมาก"โกะ"
หมาก"โกะ" เหรอ พูดจริงรึเปล่า
จริงสิ ฉันจะเข้าชมรมโกะ
จริง ๆ เหรอ
ไม่เคยเล่นกันเลยเหรอ
ไม่เลย
สนุกออก
เอ่อ พวกเธอช่วยไปกันเสียทีได้มั้ย เราจะทำความสะอาดห้อง
ไม่เห็นเหรอว่าเราคุยกันอยู่น่ะ
เราจะกวาดห้องนะ
แล้วไง
- ไปได้มั้ย - ก็ได้
เธอเล่นหมากโกะตอนอยู่โรงเรียนก่อนเหรอ
ใช่
แต่ก็ไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่
หมากโกะ!
ฮาจิเมะ!
หมากโกะ!
ชมรมหมากโกะ!
ใช่แล้ว!
หมากโกะ!
ชมรมหมากโกะ!
หมากโกะ!
ว่าไง
น้าอายาโน่ครับ!
วิ่งกระชับกระเชงมาเชียว
เล่นหมากโกะกันมั้ยครับ
ไม่ดีกว่า
เหนื่อยจังเลย! แม่อยู่ไหนล่ะ
ไปซื้อของ กับคุณปู่
ให้ตายเถอะ เหนื่อยเป็นบ้า
ผมปั่นจักรยานมาจากโรงเรียนเลยนะ
เหรอ...
หายใจไม่ออก!
ชมรมหมากโกะ!
นี่นายเป็นใครกันวะ
ถอยหลังไป ที่รัก
อย่าห่วงเลย
เอามือออกไปจากตัวแฟนฉันนะ!
แสดงให้ฉันดูสิว่านายมีดีอะไร!
ฝีมือกระจอก
ข้าคือจอมหมากโกะโว้ย!
จอมหมากโกะ!
ผมจะขี่จักรยานไปสถานีนะครับ
โอเค...
ไง กลับดึกเหมือนกันนี่เรา
ครับ
เข้าชมรมที่โรงเรียนเหรอ
ไม่ครับ จักรยานผม..
เป็นอะไรไปล่ะ
ผมขี่จักรยานกลับบ้าน แต่ตัดสินใจว่าคงต้องใช้มันพรุ่งนี้เช้า
เลยเอามันกลับไปไว้ที่โรงเรียนครับ
เข้าใจล่ะ
โทษนะครับ ขอโทษ
ขอทางหน่อยครับ โทษครับ
นายคิดว่าไงล่ะ
เรื่องอะไรวะ
นี่เหรอ
เร้าอารมณ์ดีมั้ยล่ะ
เร้าอารมณ์อะไรวะ
คือฉันกำลังสงสัยว่า... โอ๊ย...
ระวังหน่อยสิวะ
- โทษที - ไม่เอาน่า มองฉันสิวะ
ก็ฉันกำลังมองอยู่ มีอะไร
ฉันไม่ดูแปลกเหรอวะ ผิดที่ผิดทางน่ะ
แต่เราต้องสวมมัน แบกมันไปตลอด ใช่มั้ย
รู้แล้วน่าเรื่องนั้น แต่ว่า...
นั่งแท็กซี่ไปก็ได้นี่
ซึ่งฉันพูดไปแล้วไง
อย่าดึงสิวะ!
แต่นายจะไปโดนมันเข้าอีกนะ
ไม่หรอก
อย่างน้อยของนายไม่ใหญ่เทอะทะ เหมือนของฉัน โรคุทาโร่
อย่าเรียกฉันอย่างนั้น
ว่าไงวะ
ฉันไม่ใช่โรคุทาโร่ตอนที่สวมนี่อยู่
โกรธเหรอวะ ถ้าจะมีคนโกรธ คนคนนั้นควรเป็นฉันที่ต้องโกรธ วรรค
วรรค เหรอวะ
แต่ก็เอาเถอะ ช่าย ชุดพวกนี้มันห่วยแตกจะตาย
ฉันดูประหลาดมั้ยวะ ฉันกับตัวชุดน่ะ
ใช่
- ดูตลกเหรอ - เหลือเชื่อเลยว่ะ
เหลือเชื่อเหรอวะ
ทำความเสื่อมเสียสู่ ขบวนการพลังดาวตก
พลังดาวตกถึงขีดเต็มที่แล้ว!
เป็นไปได้แล้ว! เป็นไปได้!'
'นายคิดว่าไงล่ะ'
เราควรแปลงร่างตรงนี้เลยมั้ย
แปลงร่างกันเลย!
'และในตอนนี้! หลับตานายให้สนิท!'
'เปิดพลังดาวตก!'
'พร้อมเรียบร้อยแล้วครับ!'
'เด็ก ๆ สมัยนี้...'
'เรียกมันว่าวิวัฒนาการ'
น้ำตาของเจ้าคือสัญญาณ คือสัญญาณ
สัญญาณกะพริบ ใช่แล้ว สัญญาณ
ฟ้าเจิดจ้าเต็มไปด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณเจ้า
เชื่อมต่อกับแสงดาวได้แล้ว!
อยากหาเรื่องรึไงวะ ไอ้บ้า
ว่าไง
หัวเราะเยาะกูเหรอ
โทษทีครับ! โทษที! อย่าทำลายมันเลยครับ!
ยาสุดะ!
ปล่อยกูนะ!
โฮมรันว่ะ!
เสือกมายุ่งกับเงินนายกูใช่มั้ย ยาสุดะ
เข้าไปเลย!
เกิดขึ้นจริง ๆ เหรอ
จริงทั้งหมดเลย
เรื่องค่อนข้างน่ากลัวนะ...
ต่อหน้าเราด้วยครับ
นั่นน่ะสิ ยิ่งทำให้น่ากลัวเข้าไปใหญ่!
ทำเอาฉันขนลุกขนพองเลยล่ะ!
อย่าพูดเว่อร์สิ
แต่มันน่ากลัวนี่พี่!
ยังไงล่ะ
รุกฆาต!
รุกฆาตเหรอ!
เล่นเก่งนี่
ก้าวร้าวนะ ใช่มั้ยเรา 2 คนน่ะ ฮาจิเมะ
อยากเล่นมั้ยล่ะ คิดว่าฉลาดนักเหรอ
เร็วเข้าสิฮะ
เดี๋ยวก่อนน่า...
ไม่เลว สำหรับพวกโง่
หุบปากสักทีได้มั้ย
เราแข่งจริงจังอยู่
โทษที
โอเค งั้นฉันกลับล่ะ
จริงสิ
งั้นบ๊าย บายนะ
ฉันกลับด้วยคนล่ะ
บาย
คุณโทโดโรกิคะ
พรุ่งนี้ฉันขอหยุดนะคะ
จริงเหรอ
โปรดอย่าโทรมาหาฉันที่บ้าน เหมือนคราวก่อนนะคะ
ฉันบอกสามีไปว่า จะอยู่ทำงานที่นี่กับคุณทั้งคืน
เหรอ
เข้าใจที่ฉันพูดมั้ยคะ
เข้าใจสิ
อย่าโทรมาหาฉันที่บ้านพรุ่งนี้ เหมือนอย่างคราวก่อน
ฟังอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย
ฟังฉันพูดหรือเปล่าคะ
ฟังสิ
งั้นฉันไปล่ะค่ะ
ฮัลโหล
เมียคุณกำลังมีชู้
นี่คุณเป็นใครน่ะ
ภูเขา โอ้ ภูเขาของฉัน...
โอ๊ะ เฮ้ย...
คิดว่าคุณกลับแล้วซะอีก...
ออกไปกับผมนะ!
เดี๋ยว! เดี๋ยวสิ...โอ๊ย!
หยุดนะ! หยุด! อย่าทำผมเลย!
อย่าทำผม!
โอ๊ย...
หยุดนะ!
โอ๊ย...
ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น!
อีบ้า!
ฮารุโนะ...
เจ้าตัวเล็กไปไหนล่ะ
เขา เอ่อ...ยังอยู่ที่บราซิล
เหรอ...
ยังคงทำงานศิลปะอยู่เหรอ
ใช่ ก็ไป ๆ กลับ ๆ น่ะ
จริงเหรอ
เขามีงานแสดงภาพหรือยัง ตอนนี้น่ะ
มีสิ ที่โน่น...อาจจะมีนะ...
จริงสิ...
คุณสบายดีมั้ยคะ
ผมเหรอ ก็โอเคน่ะ ยังเป็นคนมิกซ์เสียงอยู่
เหรอ
แล้ว...ธุรกิจเป็นไงบ้างครับ
ยังต้องถามอีกเหรอคะ
จริงสินะ คงจะเป็นไปด้วยดีเหมือนเคย
จริงสิ...
ผมช่วยเปิดให้คุณนะ
มันติดน่ะ
ก็เกิดแบบนี้บ้างบางครั้ง
มือคุณ...
ไม่หรอก ไม่เป็นไร...
ผมแค่...รู้มั้ยครับ ดีใจจริง ๆ...
ว่าไงนะคะ
ผมหมายถึง คุณดูสบายดีและ...ผมก็ดีใจ...
ผม...ดีใจที่คุณแต่งงานด้วยนะ...
ผมตัดใจจากคุณได้แล้ว จริง ๆ นะ....
แต่เพราะ...ผม...ไม่เคยไปงานเลี้ยงคุณ หรือตอนงานรวมรุ่น...
คิดว่าคุณคงอึดอัดใจ... แต่ผมว่าคุณคงไม่แล้ว...
ฉันเป็นห่วงมากนะคะ
เป็นห่วงจริง ๆ
ฉันโทรไป...ตั้งหลายครั้ง
จริงเหรอครับ
โอ๊ะ...จริงสิ...
แต่ฉันดีใจด้วย
ว่าไงนะครับ
คุณดูสบายดีด้วย
ผมเหรอครับ โดยรวมก็ดีเหมือนเคย ใช่ครับ
คือว่า เอ่อ...
ยินดีที่คุณแต่งงานด้วยนะครับ
ผมยินดีจริง ๆ นะครับ ด้วยความสัตย์
น่าอายจัง...
ยินดีด้วยครับ!
ขอบคุณค่ะ
โทษที มือฉันสกปรก
อุ๊ปส์! นี่ผมทำอะไรลงไปเนี่ย
ขอบคุณครับ...
ผมไม่ควรกวนคุณเวลาทำงาน
ไม่หรอกค่ะ ไม่
งั้นโชคดีนะครับ ซึ่งคงเป็นคำไม่เหมาะนักสำหรับที่นี่ แต่...
ดื่มชามั้ยคะ
ไม่ครับ ไม่เป็นไร ผมต้อง...
จะไปแล้วเหรอคะ
ครับ...
เต้นระบำเนบูตะ!
นักปล้ำซูโม่!
ให้เขาได้พักบ้างเถอะค่ะ คุณปู่ นี่มันวันหยุดนะคะ
ฉันชอบปลาหมึกนี่!
กลับมาแล้วค่ะ!
เห็นมั้ยลูกกลับมาแล้ว
บอกคุณแล้วไง
ค่อยยังชั่วหน่อย
ปลาหมึก
ไหนปลาหมึกฉันล่ะ
ไม่มีปลาหมึกค่ะ คุณปู่
ไม่ได้ไปกับอายาโน่เหรอ
พ่อครับ!
หวัดดีจ๊ะ
หนูหิวจังเลย
กำลังตักอยู่นี่ไงจ๊ะ
ลูกไปไหนมาล่ะ
นี่จ๊ะ
เอาถั่วนัตโตะมั้ย
ช่วยส่งนั่นให้ทีได้มั้ยคะ ที่รัก
โทษนะครับ
คุณทำให้ผมเสียสมาธิ
ทำไมคุณไม่ถามเขาเองตรง ๆ ล่ะ คะ คิดจะทำเหรอ
ฟังนะ ฉันคงพูดอะไรมากไม่ได้
ไปถามอายาโน่เขาเองแล้วกัน โอเคนะคะ ฉันจะให้เขาโทรกลับหาคุณ ตอนเขากลับมา
ซาชิโกะไปไหนมาเมื่อเช้านี้
ไม่รู้สิฮะ
ไม่ค่ะ เขาทำให้แน่ถ้าคุณขอร้องเขาดี ๆ ฟังนะคะ ตอนนี้ฉันยุ่งอยู่..
ฉันจะให้เขาโทรหาคุณเอง อยากคุยกับเขามั้ยคะ
ไม่
งั้นเขาจะโทรหาคุณค่ะ ค่ะ บาย
คุณปู่คะ!
เขาต้องการอะไรล่ะ
เขาอยากให้อายาโน่ทำซีดีให้เขา
ซีดีเขาเหรอฮะ
เขาเป็นคนเขียนการ์ตูนไม่ใช่นักดนตรีนี่
คือว่า...
เขาร้องเพลงได้เหรอฮะ
ได้สิจ๊ะ เขาแต่งเพลงเองนะ
งั้นมาขอร้องอายาโน่ทำไมล่ะ
เพราะคิดว่าอายาโน่เป็นมือโปรมั้ง
สร้างความเดือดร้อนให้ชะมัด แล้วก็ไม่ใช่สไตล์เขาด้วย
ก็คง เขาคงพูดคุย กันมาก่อนแล้วมั้ง...คุณปู่ขา!
เห็นมั้ยล่ะคะ คุณปู่สำลักอยู่นะคะ!
บ้าจริง ๆ...
ช่างมะเขือเทศเถอะค่ะ! ทำไมคุณปู่ไม่ไปอาบน้ำล่ะคะ ว่าไงคะ
ฮัลโหล นี่ฉันเองนะ เลิกรบกวนอายาโน่เสียที
ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ
แต่ผมจริงจังด้วยนะ
เป็นนักเขียนการ์ตูนมาออกซีดีเพลง มันผิดตรงไหนล่ะ
ไม่ได้เอาไว้ขายเสียหน่อย แค่ทำส่วนตัว
เป็นของขวัญวันเกิดให้ผมเอง
ใช่ ใช่ ใช่...
แต่นั่นเป็นเรื่องระหว่างผมกับอายาโน่
แล้วก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้วด้วย
ทางการเงิน ด้วยเงินนี่แหละ
คงไม่สร้างปัญหาอะไรให้คุณอีก
เหรอ เข้าใจล่ะ...ตกลง... ผมจะโทรหาเขาเอง
เดี๋ยวก่อน หุบปากก่อนสิวะ!
อะไรนะ นี่คุณโง่รึไง ใช่ ผมฟังอยู่
นี่คุณ ไม่ต้องโอนเงินมาให้นะ!
เพราะผมไม่มีวันทำมัน! มิกซ์เพลงวันเกิดคุณเองเนี่ยนะ
เชิญทำไปคนเดียวเถอะ ไอ้โง่! ไม่ ผมบอกคุณแล้วไงว่าไม่ต้อง...
ถ้าคุณโอนมา ผมจะใช้ให้หมดเลย แต่จะไม่มิกซ์เหี้ยอะไรให้คุณ
จะอะไรก็ช่างเถอะ ไอ้บ้า! ผมวางหูล่ะ
สาบานกับพระเจ้าเลย พับผ่าสิ... ฉันจะลบนี่แน่ ๆ...
เอ่อ ฉันพอจะเล่นคีย์บอร์ดได้นะคะ
ฝีมือดีพอทำเทปเดโม
เหรอครับ
ค่ะ ทำไมเราไม่ทำเทปเดโมก่อนล่ะคะ
แล้วส่งให้คุณอายาโน่ แล้วค่อยถามว่าเขาจะทำมั้ย
เหรอครับ
แล้วคนร้องคอรัสล่ะครับ
ฉันพอจะร้องเพลงได้ค่ะ
- แล้วเต้นรำล่ะ - เต้นรำเหรอ
เธอคือน้ำร้อน ฉันรู้ดี
เพลงวันเกิดของตานั่นน่ะ... สงสัยจังว่าจะเป็นยังไงนะ...
ซาชิโกะล่ะจ๊ะ
ความรู้สึกคุณ หัวใจคุณ ความสบายใจที่คุณหยิบยื่นให้
เพราะคุณคือน้ำร้อน เพราะคุณคือน้ำร้อน
เฮ้ย เร็วหน่อยสิวะ!
มาได้แล้ว!
โทษทีครับ!
ไอ้พวกสกปรกเอ๊ย!
อย่าทำรถกูสกปรกเชียวนะ
ไม่หรอกครับ
หิวจะตายอยู่แล้ว
ติ๋มซำที่ร้านซูโดะดีมั้ยครับ ลูกพี่
ซูโดะพ่อมึงสิ ปิดไปแล้วโว้ย ไอ้ร้านนั่นปิดเร็วจะตาย
เหรอครับ...
งั้นร้านติ๋มซำรัน รันก็ใช้ได้นะครับ
รัน รันเหรอ ฟังดูเข้าท่าแฮะ ไม่ได้ไปทานที่นั่นมานานแล้วเหมือนกัน
ฉันเลี้ยงเอง ไปเร็ว
ได้เลยครับ!
อย่าทำให้เบาะฉันเปื้อนเชียวมึง!
นี่คือช้างสีแดง ถูกพบโดยพวกโปแลนด์ เมื่อศตวรรษที่ 13...
ดูที่หางมันให้ดีนะ ที่ปลายหางมันม้วนงอ
เมื่อไหร่ที่หางช้างมันม้วนงอ แสดงว่าในชาติหน้าของมัน...
ฮารุโนะ ตั้งใจฟังอยู่รึเปล่า ช่วยหันมามองทางนี้ด้วย
ในชาติหน้าของมัน มันจะกลายเป็นบางสิ่ง ที่คงทนทางธรรมชาติ เข้าใจมั้ย
ลักษณะหางที่ม้วนนี่จะถูกถ่ายทอดไป นี่จะออกสอบนะ
ฝนตกตั้งแต่เช้า ลูกสุนัขจิ้งจอกจึงนอนบิดขี้เกียจ
'ทำไมฉันไม่เขียนจดหมายนะ' แต่เขาเห็นกระต่ายกับแร็คคูนเมื่อวานนี้
'รู้แล้ว! ฉันจะเขียนถึงเจ้าหนู'
'ไม่ได้เจอหน้าเธอมาตั้งหลายวัน'
เธอขาเจ็บออกไปข้างนอกไม่ได้...
ผมก็เลยนอนอยู่ตรงนั้น แล้วจู่ ๆ...
เป็นแบบนี้
เห็นความแตกต่างมั้ยล่ะ เขามหัศจรรย์จริง ๆ
งดงามมาก
เป็นปรมาจารย์ตัวจริง
ทานเถอะ ทาน
เอาเลย
ขอบคุณครับ
โนบุโอะ
รู้มั้ยนี่เป็นคืนสุดท้ายของผม
คุณช่วยทำนั่นให้ผมทีได้มั้ย
ได้สิ
เยี่ยมไปเลย!
นั่นเหรอจ๊ะ
นั่นล่ะ
"นั่น" คืออะไรล่ะ
หายใจเข้า...พร้อมกันกับผม...
หายใจออก...
หายใจเข้า...หายใจออก...
เอาล่ะ...ดูนี่นะ...
มองมาที่ไฟนี่...จ้องมัน...
ตั้งสมาธิ...
คุณกำลังกะพริบตามากกว่าปกติ...
เปลือกตาคุณเริ่มหนักขึ้นทุกที แต่นั่นก็ดีแล้ว...
เริ่มหนักขึ้น...และหนักขึ้น...
ในท้ายที่สุดมันหนักมาก และปิดลง
อยู่อย่างนั้นนะ...
ตอนนี้คุณไปถึงที่ที่ลึกที่สุด
ที่นั่นทำให้รู้สึกดีมาก
ที่ที่เป็นของคุณคนเดียว ไม่มีใครมารบกวนคุณได้
คุณจะได้ยินแต่เสียงผมเท่านั้น
จะไม่ได้ยินเสียงใครอีก
ผมจะนิ่งเงียบสักพัก...
'สาวชาวป่าที่ทำให้คนทั้งประเทศ ตกใจมาแล้ว!'
'ถูกพบในป่าเมื่อ 13 ปีก่อน!'
'ทำใจคุณไว้ให้ดี เพราะเธอกลับมาแล้ว!'
'เป็นดาวตลก!'
ขอให้สนุก
ลูกเปิดเสียงได้แล้ว
แน่ใจเหรอฮะ
พวกเขาจะรับรู้ได้เฉพาะ เสียงธรรมดาของพ่อเท่านั้น
ใครกันล่ะ
สาวชาวป่ามาเป็นดาวตลกฮะ
หวัดดีครับ เราคือคณะโตเกียว ดอมบิ คอมบิ!
ดูเธอสิครับ ทุกคน! เธอเคยใช้ชีวิตอยู่ในป่า!
เหลือเชื่อใช่มั้ยล่ะครับผมหมายถึง เธอดูเหมือนสาวข้างบ้านมากกว่า
ฉันเคยเป็นเสือเขี้ยวยาวมาก่อน!
ผิดคิวแล้ว คู่หู
เอาล่ะ อย่างน้อย คุณก็บอกได้ ว่านี่คือรายการสดจริง ๆ!
เอ่อ...งั้นผมขออธิบายก่อนนะครับ ว่าทำไมถึงตัดสินใจร่วมทีมกับเธอ...
เสื้อเขี้ยวยาว!
ก็เลย เอ่อ...
'โปรดรอสักครู่...'
ผมมีประสบการณ์ในโลกใหม่เชียวนะ
โลกใหม่เหรอจ๊ะ
มียานอวกาศไล่ตามผมมาเหมือนบ้า ทำให้ผมมองไม่เห็นอะไรเลย...
และผมกำลังมิกซ์เสียง... ผมอาจเป็นศิลปินตัวจริงก็ได้
เธอเป็นอยู่แล้วนี่
ตัวจริง...ให้ตายเถอะ โนบุโอะ! ผมอายจัง!
ของฉันนะเจออะไรเจ๋ง ๆ เชียวล่ะ
นี่ชาคุณ
เหมือนสีหลายสีระเบิดออกมาเป็น 3 มิติ จากตรงนี้เลยนะ!
รู้แล้ว!
รู้สึกดีเป้นบ้าเลย!
แล้วเกิดอะไรต่อล่ะคะ
แล้ว...แม่ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน ไม่มีอะไรสำคัญอีกต่อไปแล้ว...
มันไม่ใช่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปล่ะจ๊ะ
ทำไมคะ
คือว่ามันคือบางอย่างที่ปลดปล่อยตัวเราเอง เพื่อให้เราได้จมจ่อมตัวเอง เป็นเนื้อเดียวกับโลกใบนั้น
บางทีเพราะมันคงเป็นสิ่ง ที่ค้างคา ในจิตใต้สำนึกแม่...แม่ว่านะ..
ทำไมล่ะคะ
ลูกคงยากจะเข้าใจ เพราะว่ามันคือโลกของแม่
แม้แต่แม่ยังไม่เข้าใจเลย
ก็คงเหมือนสิ่งอื่น ๆ ตั้งมากมาย บนโลกนี้ ใช่มั้ยล่ะจ๊ะ
เข้าใจที่แม่พูดมั้ย
กรุณาเอามันคืนมาเถอะ
อะไร นี่ไม่ใช่เหรอ
ขอคืนเถอะ!
ทางนี้ครับ
เฮ้ย อูชิ
มาดูนี่เร็ว
ดูสิ
หนังสือเกี่ยวกับหมากโกะ
เล่มนี้ก็ด้วย
บิงโก!
แจ็คพอต!
เอ่อ นี่มันอะไรกันเหรอ
นายอยู่ ม.4 ล่ะสิ
ครับ
ชอบเล่นโกะเหรอ
มาร่วมชมรมเราสิ ฉันเป็นประธาน ส่วนเขา...
คือรองประธาน
แต่ว่าผม...
นายไม่ใช่สมาชิกชมรมนิฮอนคิอินใช่มั้ย
ไม่ครับ
นายอยู่โรงเรียน ที่อัดความรู้ให้อย่างเดียวรึไง
ไม่ครับ...
เป็นเด็กเรียนหลักสูตรพิเศษอะไรรึเปล่า
เปล่าครับ...
งั้นก็มาอยู่ชมรมเราสิ อยู่ชั้นไหนล่ะ
ชั้น 3 ครับ
ชั้นเดียวกับอาโออินี่
ครับ!
งั้นเป็นอันว่าตกลง เจอกันหลังเลิกเรียนนะ
แต่ว่า...
เจอกันที่นั่น!
หวัดดีครับ
ไง!
หวัดดี
เราเจอเขาที่ห้องสมุด
ผมชอบท่านี้จัง ดีมากเชียวล่ะ
คุณไม่ค่อยเห็นท่าแบบนี้เดี๋ยวนี้แล้วนะ ผมชอบมากเลย
แต่ยังมีบางอย่างที่ไม่ค่อยเรียบร้อย...
ไม่หรอก จริง ๆ ชอบท่านี้มั้ยล่ะ ดีออก มันควรจะเป็นแบบนี้
ใช่ค่ะ
แต่นี่ก็ดูวิเศษมากด้วย
แต่มันควรเป็นแบบนี้ เห็นมั้ย
ไม่ใช่นี่เหรอ
นี่ นี่ แล้วก็นี่
นี่ แล้วก็นี่...
ฉันอยากทำให้มันดูเข้มแข็งกว่านี้อีกนิดค่ะ...
แล้วคุณปู่ไม่ค่อยมาดูเลยเหรอครับ
พักหลัง ๆ นี้ไม่ค่ะ ไม่เลย แม้แต่วันนี้ ท่านออกไปหาน้องเขยฉันค่ะ
ท่านรู้ด้วยว่าพวกคุณจะมา...
เท่าที่ฟังดูเหมือนท่านนะ
เหรอคะ
น้องเขยคุณคือ อิกกิ โทโดโรกิ ใช่มั้ย
ใช่ค่ะ เป็นนักวาดการ์ตูน
ผมเป็นแฟนเขาเลยล่ะ
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากได้ยิน เขาเป็นคน ค่อนข้างแปลก เหมือนคุณปู่นั่นแหละค่ะ
เหรอครับ
เฮ้ย นายอยู่ในเฟรมภาพว่ะ
โทษที
พร้อมรึยัง
ดูดีนะ
เหมือนจริง
อีกครั้งนะ
นี่เหรอ
เป็นไงล่ะ
แจ๋ว!
ดีมั้ย
ดูเหมือนจริงหมดเลย
เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ หนูน้อย
ตรงนั้นเขาห้ามเขานี่
มีอะไรเหรอ
มนุษย์โคลน
มนุษย์โคลนเหรอ!
นายชนะฉัน
ฝีมือเก่งนี่
ฉันเดินหมากผิดตรงไหนหว่า
ตรงนี้เหรอ
คิดอยู่แล้วเชียว
เล่นอีกตามั้ย
ได้ครับ
ฉันต้องกลับบ้านแล้ว
บาย!
ดูแลตัวเองด้วยนะ
ฉันควรจะเดินหมากแบบนี้...ใช่มั้ยฮาจิเมะ
ฉันยังมีชีวิตอยู่!
เอ้านี่ ใช้นี่เช็ดซะ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ
คุณเก็บไว้เถอะ
ขอโทษด้วยครับ...ขอบคุณ...
ขอบคุณ...
ต้องขอโทษอย่างมากด้วยครับ...
อย่าพูดอย่างนั้นเลย คุณยาสุดะ
ขอบคุณครับ...ขอบคุณ...
แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อล่ะจ๊ะ
เขาร้องไห้วิ่งหนีไปเลยค่ะ
ต้องแน่อยู่แล้วล่ะ!
ใช่
ถ้าผมไม่ได้กินอะไรมาตั้ง 3 วัน คงจะหิวตายแน่ ๆ
มิน่าล่ะทำไมนายถึงประทับใจเรื่องนี้นัก
ผิดตรงไหนเหรอ
รู้มั้ย นายเองก็คงทำอย่างนี้เหมือนกัน
เห็นด้วยค่ะ
จริงมั้ยครับ
นี่คะ
กลับมาแล้วนะ
ท่านกลับมาแล้วค่ะ
เรามีแขกเหรอ
เพลงงี่เง่าชะมัด
อีกทีมั้ยครับ
ไม่ล่ะ พอเถอะ
นั่นอะไรล่ะครับ
ญาติงี่เง่าผมเป็นคนแต่งขึ้นมาน่ะสิ
ต้องขอโทษด้วยนะ
ไม่มีปัญหาหรอก
ยังไม่มีเสียงร้องอีกเหรอ
ยังหรอก
บ้าฉิบ...
เอาตารางทำงานมาให้ฉันดูทีสิ
กลับไปทำงานหรือยัง
เอาไว้หลังพักก่อนก็ได้
เหรอ
อายาโน่ ทำไมคุณถึงมา เป็นคนมิกซ์เสียงล่ะ
ก็คงจะยิ่งกว่า อย่างทำไมคุณถึงไม่เป็นล่ะ รู้มั้ย
ตอบดีพอหรือยัง
ก็ดีแล้วครับ
ดี
อายาโน่ คนมิกซ์เสียง...
แล้วคุณล่ะ เมียคุณเป็นไงบ้าง
เมียผมเหรอ
ก็สบายดี
พักหลัง ๆ ไม่ค่อยเจอเธอนะ
ผิดประตูด้วยสิ พวก
ชิบะ แก๊ซคืออะไร
ชิบะ แก๊ซเหรอครับ อ๋อ ชิบะ แก๊ซนั่นเอง
ชิบะ แก๊ซ คือชิบะแก๊ซอะไรล่ะ
มันคือ รู้มั้ยล่ะครับ...
อ๋อ นั่นเองเหรอ!
ทำงานส่งเดชหลังจากอีกงานนึง
จองช่วงเวลานั้นไว้นะ
แล้วนายก็มาเป็นผู้ช่วย ซาบุ
ขอบคุณครับ
ว่าไง พร้อมจะให้มันสักช็อทหรือยัง
ช็อทนึงเหรอครับ
ช็อทนึงสิวะ พวก!
รับทราบครับ!
รับทราบกะตูดผีน่ะสิ!
แล้วชื่อเพลงล่ะ
'โอ้ ภูเขา'
'โอ้ ภูเขา' เหรอ
อะไร
3 วันต่อมา
ภู ภู๊ ภู ภูเขา ภูเขา ภูเขา
ภูเขา!
ภู...ภู...ภูเขา...
โอ้ภูเขาข้า โอ้ภูเขาข้า ภูเขามีชีวิตชีวา
ภูเขามีชีวิตชีวา ภูเขามีชีวิตชีวา
โอ้ภูเขาข้า โอ้ภูเขาข้า ภูเขามีชีวิตชีวา
ภูเขามีชีวิตชีวา, ภูเขามีชีวิตชีวา ภูเขามีชีวิตชีวา
ภูเขามีชีวิตชีวา!
ขืนฟังเพลงนี้ไปนาน ๆ เข้า มีหวังสมองระเบิดแน่ ๆ
พวกเขาเนี่ยเหมือนพวกมนุษย์ต่างดาววิปริต จากดาวดวงไหนก็ไม่รู้เลยนะ...
นี่คุณ เชื่อใจผมเพลงนี้มั้ยล่ะ
มันต้องขายดีได้แผ่นแพลททินัมแน่ ๆ...
คุณนี่ท่าจะบ้าไปแล้ว
มีกำแพงสีขาวค่ะ
กำเเพงขาว...
คุณไปดูมันใกล้ ๆ แล้วบอกรายละเอียดผมมา
มันทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา
มันสูง อยู่หน้าฉัน ข้างฉัน หลังฉัน ยืดยาวออกไปไม่รู้จบ
แล้วคุณล่ะ... คุณอยู่ตรงไหนในโลกสีขาวของคุณ
ตัวฉันกำลังลอยอยู่กลางอากาศ...
สวมชุดบอดี้สูทสีขาวอะไรทำนองนั้น... ค่อนข้างพอดีตัวเลยล่ะ...
มันทั้งบางและโปร่งแสงทั่วตัวฉันไปหมด...
แล้วก็มีบางอย่างเป็นปุยนิ่ม ๆ น่ารัก คล้ายกับหูกระต่ายติดอยู่บนหัวฉัน
และตัวฉันลอยอยู่กลางอากาศ
ฟังดูดีจัง...
ดีมาก มาก ๆ เลย...
คุณพ่ออยู่ไหนล่ะ ไปที่บ้านน้องชายผมอีกแล้วเหรอ
ท่านทำงานอยู่ในห้องค่ะ
ทำงานเหรอ งานอะไรล่ะ
ท่านไม่ให้เราเข้าไปดูค่ะ
แล้วเพลงงี่เง่านั่นล่ะ เสร็จเรียบร้อยแล้วเรอะ
อายาโน่ส่งซีดีเพลงที่เสร็จแล้วมาให้เราแผ่นนึง แถมมิวสิกวีดีโอมาให้ด้วยนะคะ
แล้วมันเพราะรึเปล่าล่ะ
ฟัง ๆ ดูแล้วก็เวียนหัวพอสมควร
คุณดูวีดีโอนั่นแล้วเรอะ
ฉันชอบนะคะ
งั้นผมจะฟังเพลงนั่นถ้ามีเวลาว่าง
แต่ขอให้มันเป็นตัวเลือกที่ดีเถอะ...
แน่นอนค่ะ
ฉันชอบมันนะ
มันเป็นไงล่ะ
มันดูเท่มากกว่าแปลกนะคะ ฟังแล้วติดหูจำเข้าสมองซะด้วย
ก็เท่ใช้ได้ทีเดียวค่ะ
พูดจริงเหรอ
อะไรอีกล่ะคะ
อะไร
โธ่ ไม่เอาน่า...
นี่มันอะไรกันคะ
คุณปู่
รอก่อนสิคะ!
เราต้องไปกันแล้ว
ไปแล้วเหรอ
ใช่ มันเริ่มแล้วล่ะ
ขออีกนิดได้มั้ย
ทานากะโกรธหน้าเขียวแล้วนะ
เขียวเชียวเหรอ! จำได้ดีเชียวล่ะ!
โทษทีนะ
ขอเลื่อนไปอีกเหรอ
โทษทีนะ!
โทษที!
เขียวเหรอวะ
เขียวน่ะสิ!
เขาต้องบอกว่าสีม่วงไม่ใช่เหรอวะ
พวกรุ่นพี่ไปกันแล้ว
งั้นผมควรจะไปด้วย
ฮารุโนะ
ครับ
เล่นเกมกันมั้ย
เล่นกันระดับที่ 5 มั้ย
ได้สิ
ขอให้เล่นเกมสนุกนะ. ขอให้เล่นเกมสนุก
เอ่อ...
ผม...
เป็นความฝันผมเลยนะ ที่ได้เล่นหมากโกะกับคุณแบบนี้
งั้นมาเล่นกันทุกวันเลย
ยินดีครับ
ขอบใจนะ
ฮาจิเมะ
ฮาจิเมะ!
พ่อ!
มีความสุขนักรึไง
พ่อมาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
ไม่เห็นต้องบอกเลย
สนใจทำหน่อยได้มั้ย เอาใส่เข้าไปในนี่แหละ
ไม่ใช่ตรงนั้น
โทษที
แล้วก็ปิดนี่ด้วย
หวัดดี ทุกคน
ผู้กำกับมาถึงแล้ว
โทษทีนะที่ผมมาสาย
พร้อมรึยัง
อีกครู่นึง
ดูไม่ค่อยดีเลย
งานประจำอันสุดท้ายของวันนี้!
เวลาหนังเท่าไหร่ล่ะ
สัก 2 นาทีได้
ว้าว ยาวอยู่เหมือนกันนะ!
เอาล่ะ ทุกคนกรุณานั่งที่ แล้วช่วยปิดม่านทุกผืนด้วย
ปิดให้หมดให้สนิทเลยนะ ห้ามมีแสงส่องเข้ามา อยากให้มันมืดตึ๊ดตื๊อ
พร้อมรึยังทุกคน
นั่งผิดที่นี่ครับ โยชิโกะ
ไม่เป็นไรค่ะ นั่งนี่ก็ได้
นี่มันผลงานคุณวาดเชียวนะ ไปนั่งข้างหน้าสิครับ!
ได้โปรด...
ต้องเชื่อฟังผู้กำกับนะ...
ฉากต่อไปนี้เป็นฝีมือคุณทั้งหมดเหรอ
ค่ะ
นี่คือโลกของโยชิโกะทั้งหมดเลย!
ฉันอยากได้เสียงกับเอ็ฟเฟ็คท์จังเลย!
เราค่อยทำเสียงกันเองก็ได้นี่!
ทำให้ดี ๆ เลยนะคะ พวกคุณ!
ตื่นเต้นจังเลย!
พร้อมรึยัง
พร้อมค่ะ
เริ่มล่ะนะ!
ปิดไฟ!
ชักชอบแบบนี้แล้วแฮะ
ฉาก 64: เหนื่อยจังเลย...
โอ๊ย โอ๊ย เจ็บนะ!
โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!
จังหวะเหมาะเจาะจริง ๆ!
เยี่ยมมาก!
โอ๊ะ นั่นไงมันออกมาแล้ว!
ให้ตายเถอะ ดูชั่วเป็นบ้าเลย!
เกตไต คิง!
ซูปเปอร์ บิ๊ก!
รับนี่ไป! รับนี่ไปซะ!
พระเจ้า พวกเขาตัวเล็กจัง!
จิ๋วเดียวเอง!
แถมยังแบนอีกด้วย!
นั่นมาริมารินี่!
มหัศจรรย์มาก!
เปิดไฟได้!
ขอต้อนรับกลับมานะ!
ขอบคุณค่ะ
คุณคิดว่าไงคะ
มหัศจรรย์ที่สุด! ความพยายามของคุณน่ะสุดยอด!
ขอบคุณมากนะคะ ค่อยยังชั่วหน่อย!
คุณให้โอกาสที่ดีมากกับฉัน...
และด้วยคำแนะนำ จากปรมาจารย์ของฉัน คุณปู่น่ะคะ
ฉันถึงค่อย ๆ กลับเข้ามาเข้าที่ทางในที่สุด
ตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามีครอบครัวแล้ว และยังเป็นคนวาดการ์ตูนอีกด้วย
ฉันทำได้แล้ว!
มันสนุกมากค่ะ! การได้วาดนี่เป็นอะไรที่มีความสุขจริง ๆ
ใช่แล้วครับ นั่นล่ะ...
การ์ตูนเป็นแบบนี้นี่เอง!
ไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป!
ขอเวลาครู่นึงนะครับ
ฮัลโหล
หมอคะ!
เดี๋ยวก่อนนะ...ครับ
ฉันเห็นนางฟ้าค่ะ กำลังบอกฉันว่าฉันสบายดี
ดีแล้วครับ
นางฟ้าเป็นช่างเป่าผมด้วยนะ
เอ่อ คือว่า... ผมต้องรับโทรศัพท์นี่ตอนนี้เลย
เชิญคุณมีความสุขไปกับเพื่อนนางฟ้า ช่างเป่าผมไปก่อนนะครับ ตกลงมั้ย
ค่ะ
ไง โทษทีนะ มีอะไรเหรอ
จริงเหรอคุณ
ผู้กำกับด้วยเหรอ
ได้งานอีกเรื่องนึงด้วยเหรอ ข่าวดีเลยนะ!
เป็นการกลับมาที่ดีจริง ๆ!
ยินดีด้วยนะ!
แน่นอน ผมมีความสุขไปกับคุณด้วย ผมสนับสนุนคุณเต็มที่ 100 % เลยนะ
พ่อเหรอ ใช่ คุณพูดถูก เราต้องขอบคุณท่านด้วยเช่นกัน
ไปทานข้าวข้างนอกกันดีมั้ย พวกเรา 3 คนน่ะ ผมรู้ รู้แล้ว ไว้ผมจะถามท่านเอง
โอเค แล้วเจอกันนะ หวัดดี
พอนับถึง 3 คุณจะกลับสู่ โลกความเป็นจริงนะครับ
หนึ่ง...สอง...สาม
รู้สึกยังไงบ้างครับ
ดีค่ะ คงจะอย่างงั้น
ดีครับ ดี ขอผมผลักนี่ขึ้นมานะครับ
รู้มั้ยครับ นางฟ้าของผมคือ...
...โทรศัพท์นั่น
ว้าว...
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ...
เจ้านายครับ ช่วย...
ขอบคุณมากครับ
ทุกอย่างจะได้รับการดูแลไว้อย่างดี
ถ้าคุณมีอะไรเพิ่มเติมอีกละก็ อย่าลังเลใจโทรหาเรานะครับ
นี่ครับกุญแจที่เรายืมคุณไป
ลาก่อนครับ
ว้าว...ห้องนี่หน้าตาเป็นอย่างนี้เองเหรอ!
ว้าว เยี่ยมจัง
กลิ่นเหมือนท่านยังอยู่เลยนะ
เราดูยังหนุ่มสาวเลยนะ
ดูนี่สิ
ว้าว พ่อแม่ยังดูหนุ่มสาวอยู่เลย
นี่ย่าของลูก
ดูสาวจัง!
แม่ขา...
'โยชิโกะ'...
อะไรเหรอครับ
'โยชิโกะ'
นั่นแม่เหรอ
ภาพเหมือนกันไปหมด...
อะไรเหรอ
แสดงว่านี่คือสิ่งที่คุณปู่นั่งทำ...
เดี๋ยวนะ...
แม่กำลังเดินนี่!
ดีจังเลย
ว้าว!
ดีจริง ๆ
พ่อครับ...
ไง
มีของพ่อด้วยครับ
'โนบุโอะ'
โนบุโอะ
เปิดล่ะนะ
พ่อกำลังวิ่งอยู่นี่
ฮาจิเมะต่างหาก
ไม่ใช่หรอก
ต้องใช่สิ...
ผมไม่วิ่งแบบนั้นหรอกครับ
อุ๊ย ล้มลงซะแล้ว
แต่ยังลุกขึ้นวิ่งต่อ
พ่อจำได้มั้ย
ไม่ได้ ต้องเป็นฮาจิเมะแน่ ๆ
ไม่ใช่ผมหรอก
ต้องเป็นพ่อสมัยยังเด็กแน่ ๆ
เดี๋ยวก่อนนะ...นี่ผมเหรอ นี่น่ะเหรอ
นี่ มีของผมด้วย
'ฮาจิเมะ'
งั้นนี่ต้องเป็นของผม...ของผมแน่ ๆ
ลูกขี่จักรยานอยู่
นั่นของฮาจิเมะเหรอ
ต้องใช่ฮาจิเมะแน่ ๆ
โอ๊ะ ผมกำลังเอนล้มลงนี่!
ขอดูได้มั้ยฮะ
แล้วของซาชิโกะล่ะ
'ซาชิโกะ'
ซาชิโกะ
พร้อมหรือยังจ๊ะ
นั่นของซาชิโกะเหรอ
หน้าร้อนนี่ มีดอกทานตะวันด้วย
บาร์เล่นยิมนาสติก แล้วก็...
ดูลูกเราเล่นสิ!
ตีลังกาหลัง
ใช่แล้ว!
ลูกเราทำได้!
ตีลังกาหลัง
ตีลังกาหลังได้สวยสดงดงาม...
ทำไมคุณถึงคิดว่าผมถึงเป็นเด็กอยู่ในนี้ล่ะ
เกมเพิ่งเริ่มต้น
ไม่มีอะไรให้ดูหรอกค่ะ
แล้วก็แพ้ไปแล้วด้วย
ขอบคุณค่ะ
งั้นผมจะเดินหมากไปตรงนี้
ฉันก็จะเดินไปตรงนี้
โอ๊ะ เล่นเก่งนี่ แล้วถ้าเดินไปตรงนี้ล่ะ
ไง ซาบุ
ครับ
พักกันก่อนเถอะ
ขอบคุณครับ
เขียนบท, กำกับ, และตัดต่อโดย คัตสุฮิโต อิชิอิ